teraz to wiem

zmarnowałam życie

sprzedałam

to nie jestem ja

to jakaś skorupa

bywam radosna

ale jest w moim zyciu tyle zła

nie potrafie tego naprawić

zresztą

juz za późno

teraz trzeba tylko czekać

na koniec.

znów usłyszałam kołysankę

tak, tą kołysankę

...

utulisz mnie

bedziesz przy mnie

...

ale nie ma Cię tu

a serce wali jak oszalałe

samo wspomnienie pozostało

i wiem

tak już zostanie....

a gdy już oddasz całą siebie

gdy zaprzepaścisz swoje pragnienia

by sprawić, by ten Twój wyśniony

był szczęśliwy jak nigdy dotąd

gdy poświęcisz wszystko

a mimo tego On tego nie zauważy

wtedy właśnie jest ten czas

czas kiedy trzeba odejść

czy codzienność zawsze musi zabijać?

czy zawsze musi zabijać, to co piękne?

czy zawsze musimy się w nią wikłać?

czemu ciągle stawia te pułapki?

po co codzienność niesie nam tą szarość dni?

po co niesie nieporozumienia i kłótnie?

po co te obowiązki?

czemu nie możemy żyć tylko tym

co w nas wzniosłe i piękne?

czemu nie codzień obdarowywać się uśmiechem?

gdzie nasza serdeczność chowa się na codzień?

czy możemy zrobić coś, by życie było mniej codzienne?

a czasem poprostu smutno

i z oczu wciąż płyną łzy

gdy myślę o Tobie

i myślę co jeszcze mogłoby być

a czasem gdy mi Ciebie brak 

i płyną z oczu łzy

wiem, że już nie cierpisz tak

i nie cierpimy z Tobą my

tyle chciałabym Ci powiedzieć

wiem, że i Ty porozmawiałbys ze mną

tak wiele się zmieniło

odkąd odszedłeś

nie zawsze było różowo

każdy wszak wady ma

ale odkąd odszedłeś

wali się mój cały świat

cokolwiek nie wybiorę

wszystko jest jakoś nie tak

i czasem tak strasznie płaczę

bo wciąż mi Ciebie brak

   TATO...!

wciąż pamiętam Twoje słowa

mówione, pisane, szeptane

te słowa, które dają ciepło

powodują uśmiech

i drżenie serca

gdzie teraz są te słowa?

... napewno w mojej pamięci i sercu

wciąż sprawiają, że się uśmiecham

uskrzydlają,

sa zatrzymaniem oddechu

tęsknię za tymi słowami

czy jeszcze kiedyś powrócą?

ciągle za czymś gonimy,

ciągle goni nas czas

czasem nawet nie wiemy

czy to ma jakiś sens

tragiczna codzienność życia

czasem przytłacza nas

wplątani w okrutną matnię

brniemy dalej, nie widząc żadnych szans

wciąż gnamy, płaczemy i śmiejemy się naprzemian

wciąż wszystko jest nie tak

a wszystko dlatego,że nadzieję wciąż mamy

życie zmienia nas

ugniata jak plasteline

czasem ogarnia nas strach

co nas jeszcze ominie

gubi się nasza romantyczność

w rytmie codzienności

wydaje się czasem, że szczęście przekwitło

czasem to nawet boli

wracamy czasem do wspomnień odległych,

odległych choć tak niedawnych dni

czasem śmiechem odbija lustro

gdy wracamy do szczęśliwych chwil

czasem poprostu śmiejemy się z siebie

z siebie z dawnych lat

bo byle głupstwo było tak ważne,

a teraz nie znaczy nic...

czasem smutek szczęście przykrywa

 czasem poprostu łzy napływają do oczu

czasem choć niby jesteś szczęśliwa

jesteś nieszczęśliwa

i sama nie wiesz z jakiego powodu

czasem tak jest poprostu

nic tego nie zmieni

ważne aby ten smutek

życia w koszmar nie zamienił

obrazy pędzlem mistrza na szybie malowane

tym właśnie nas budzi świąteczny poranek

słońce za oknem wesoło mruga

skrzypi pod butem śnieg

a nawet gdyby była szaruga

Pan w każdym domu dziś gościem jest

nowonarodzone dzieciątko radość wielką daje nam

 nadzieję wlewa w nasze serca

koi i leczy z wszystkich ran ....

Wszystkim Wszystkiego Najlepszego nie tylko na te święta i na cały rok następny, ale na całe życie